Van die CityEL rijder die gisteren zei dat hij de hele week niet aan de EL ging sleutelen?  Ik inmiddels wel. Blijkbaar lezen ook de EL goden mijn stukjes tekst en bedachten ze dat het helemaal geen goed idee was als ik de hele week niets te melden had.

Om dat te voorkomen mocht ik vandaag mijn tweede lekke band ontvangen. Ik merkte hem op toen ik op het werk wegreedt om lekker naar huis te gaan. Je weet wel; zon op je bol, wind in de haren enz enz. Amper 10 meter weg merkte ik dat het sturen wel erg zwaar ging. Een snelle blik op het voorwiel liet zien dat  er ongeveer 3,6 bar lucht mistte in de band.

Ik stond in dubio. Ik kon de EL laten staan, naar huis bellen om me op te laten halen en dan 's avonds terug met een nieuwe binnenband. Ik kon ook proberen de bus reparatiespul in de band leeg te spuiten en dan zo snel mogelijk naar huis. Het laatste idee won, en na het lezen van de gebruiksaanwijzing en me afvragend waarom het ventiel van de band in een horizontale positie gebracht moest worden, drukte ik de knop op de spuitbus in. In een fractie van een seconde was de band op spanning. Ik liet het schuim nog even lopen, en kreeg toen het antwoord op mij eerder vraag. Doordat ik het ventiel niet horizontaal had gehouden was er schuim achter het ventiel blijven staan. Bij het loschroeven van de spuitbus ontsnapt er een redelijke hoeveelheid lucht uit de band met een kleine schuimparty tot gevolg.  Omdat ik zo snel mogelijk wilde gaan rijden heb ik me daar maar niet te druk om gemaakt. Een korte proefrit om te zien of het ging en snel op huis aan.

Het ging allemaal goed, maar na 10 kilometer stond de band weer bijna leeg. Ik was inmiddels in Barendrecht en ben naar een huis gereden om daar even gebruik te maken van de telefoon. Ik ben namelijk een van de weinige Nederlanders die nooit zijn mobieltje bij zich heeft. Dat heeft ook geen zin want er staat toch geen tegoed op, dus alleen als ik ver van de bewoonde wereld het bos in ga gaat hij mee om 112 te kunnen bellen. Na een belletje naar huis was de fietspomp al snel onderweg. Intussen moest ik het me gemakkelijk maken in het zonnetje. 

Om een lang verhaal korter te maken, de fietspomp kwam en eenmaal thuis viel ik bijna om toen ik zag welk een gat het schuim had gedicht. De vorige keer was ik niet enthousiast over de reparatiebus, maar dat is inmiddels over. Ik heb het ministerie van Verkeer en Waterstaat direct een mail gestuurd met het voorstel iedere dijkgraaf in Nederland een dergelijke bus mee te geven voor als de dijken weer eens op springen staan. Zie onderstaande foto en je weet genoeg. Voor de record, hier heb ik dus nog 17 kilometer mee kunnen rijden, welliswaar me 4 keer oppompen tussentijds, maar daar hoor je me niet over klagen. Een bevallende olifant heeft minder ontsluiting....... 

Niet te zien op de foto, maar de scheur loopt over een lengte van 17 centimeter parallel  aan een naad in de band. Het lijkt bijna een productiefoutje.

Tot slot wil ik nog opmerken dat het allemaal nog wel iets positiefs heeft opgeleverd. Door de zachte band reed ik erg rustig de tuin in waarbij het me opviel dat het gebonk en gepiep van vorige week helemaal niet uit het voorwiel komt. Het komt uit het rechter achterwiel! Nu nog even uitvinden wat de preciese oorzaak is, maar eerst morgen weer lekker rijden. Met de zon op mijn hoofd!