Toen ik vanmorgen op mijn gemak zat te ontbijten vroeg mijn vrouw of ik wist hoe laat het was. Ik knikte instemmend en vroeg hetzelfde aan haar, wetend waar ze op doelde.  Ook mijn vrouw wist hoe laat het was en meldde dat zij tenminste haastte om naar het werk te gaan en aangezien we vroeger altijd hetzelfde moment vertrokken, zou ik me ook moeten haasten.

Ik kwam tot de geruststellende gedachte dat ik sinds ik de CityEL rij, niet meer in de woon-werk file heb gestaan. De reistijd is iedere dag dezelfde 25 minuten. Sneeuw, regen of gekantelde vrachtwagens hebben daar geen invloed op.  Dat was de eerste reden om de CityEL aan te schaffen en ongemerkt ben ik ervan aan het genieten.  Op mijn gemak neem ik nog een slokje thee terwijl op de radio de discusie over het rekeningrijden op gang komt. Ook iets waar ik voorlopig geen last van krijg.